YOKUM ARTIK BEN

İstifa ediyorum insanlığınızdan,

Çekip gidiyorum sessiz ve derinden

Yokluğun huzuruna kapılıp geride bırakıyorum hepinizi,

Bakmayın ardımdan ve haykırmayın bana,

Devam edin kavgalarınıza;  insanlığımdan utandıran,

Devam edin karışıklığa;  tanrıdan uzaklaştıran,

İnsan olmanın, var olabilmenin hakkını vermediğiniz her nefeste,

Eriyor geçmişten kalan  tek benliğim,

Usul usul, yavaş yavaş, inceden inceye..

Sessiz ve derinden elmaya ayartan kötülcül o benlik ile birlikte,

Yıprandı  var olan tanrısal özümüz,

Aktı  sızım sızım yüreklerimizden,

Gidiyorum artık buralardan gözümde biriken yaşlarımla,

Yolunmuş tüm ilahi kanatlarım sizlerin çekişmesinden,

Kirlendi bütün sevgilerim size doğru akan,

Ayırdınız insanları nesline, fikrine, kaşına gözüne göre,

Bakmadınız yüreklerde ki güce,

Ne sevgiye, ne saygıya, ne edebe ne hayaya

Yoktan Tanrılar var ettiniz, var olanı görmezden gelip,

Çıkara, Makam ve Mevkilere karşılık veren,

Kutsal kitaplarınız oldu cüzdanlarda taşıdığınız her kapıyı açan,

Ve gönlü kıran,yıkan paramparça eden…

İstifa ediyorum insanlığınızdan,

Çekip gidiyorum sessiz ve derinden

Yokluğun huzuruna kapılıp geride bırakıyorum hepinizi,

Dönüş

Sevgileri geride bıraktık 
Tıpkı daha önce saygıyı bıraktığımız gibi,
Korkak, Yalnız ve gözyaşları içinde
Tüm sevdiklerimizi ekledik,
Belirsiz tanımlamalar içinde

Sonu gelmeyen özlemlerimiz yüzünden,
Bir sesin kafi geldiği yalnızlığımıza inat,
yüreğimizden boşalan coşkumuzu kaybettik,
Sessiz sedasız çekildiğimiz Yalnızlığımız içinde
Arafta yaşar gibi yaşadık ömrü
Öyle soğuk ve ıssız...

Ömrümüzün en büyük anlarında yaşamamız gereken,
En geniş vakitlere inat sığ aşamaya koşullandık
sevgisizce soğuk bir şekilde,
Zamanın telaşlı akışına inat durgunlukda yaşlandık
ve yaşlı bıraktık ömrü fütursuzca heşeyden uzak

Oysa yanlıştık, eksiktik, hatalıydık..
Yüreğimizin özünde tanrının ilahi ışığını arka plana atıp
Yalnızlığın şeytanında esir ettik birbirimizi
kalbimizi,özlemlerimizi,geleceğimizi..
Huzur bir adım ötede,
Kutsal bir kitabın içinde gizli,
Arafın soğuk rüzgarlarına inat
Her mısrasında cennetin sıcaklığını yaşatan o kitap

Yalnız değildik aslında
Birbirinden habersiz
ve Birbirine sırtını dönen yabancı kardeşlerdik
Kaynağı tek bir ilahi gücün olduğu
Özünün sevgi olduğu...

Hayat...

Sessizlik içinde kopan fırtına gibidir hayat...
Durgun gözüken bir yanı vardır hep,
Yaşadığı her türlü karışıklığa rağmen,
Bir kenarda durarak saklanmasını bilir.

Hani insan oğlu der ya bazen...
İçinde bulunduğum hayat yolundan,
Bir anlığına kaldırıma çıkıp beklemek istiyorum,
Gelen geçen kimler ve neyler var ömrümde,
Onları görmek istiyorum...

İşte o bekleme anında ki sessizliktir asıl fırtına,
Ömründen geçen ve geçmekte olan herşeye karşın,
Bir başkaldırı bir isyan gibidir hayat,
Sonunda ya başın eğildiği veya her şeye rağmen dik durabildiği bir savaş,

Kazananın veya kaybedenin,
Hatta aynı anda her ikisinin sadece sen olduğun bir savaş,
Ya da sen olduğunun sandığın savaş,
Belki de hiç olamadığın- katılamadıığın- bir savaş,

Ama içten içe yüreğinde yaşamaya çalıştığın,
Yaşarken de korktuğun,Ses çıkarmaktan çekindiğin
Çocukların yağmurlu bir günde çamur içinde,
İçlerinde yaşadıkları hoş anlarla beraber pislik içinde eğlendikleri gibi bir şey...

ÖZ de ve SÖZ de yaşamın her kalıntısında çektiğini sandığın derdin,
Bir çok kişi için zenginlik olduğu tıpkı senin zenginliğinin bir çok kişi için dert olduğu
gibi ,
karmaşık ve dolambaçlı bir nefes alış verişi gibidir hayat,
Ciğerleri dolmuş bir insan gibi,
Nefes almakta zorlanan ama elinden düşürmediği sigarasına bir nefeslik yüklenir gibi,
Pis ama keyifli,
Yenik ama kahraman,
Sessiz ama gürültülü,
Düzensizlik içinde düzen gibi,
Yani öyle bir şey gibi işte.....

Soğuk....

Kim bilir düşümde gördüğüm o bitap düşmüş yüreğin sahibi olduğumu..
Sessizliğin kölesi olmuş o virane gönülle,
Çöllerde divane Mecnun misali yürüdüğümü,
Lal olmuş dillerimle çığlıklar atmaya çalışırım,
Martılara inat gökyüzünde uçan her dem de ararım kendimi,
Ve seni,
Ve senin içindeki geleceğimi,
Sarsılır ruhum sarsılmaz duruşuna inat,
Prangalara hapsolmuş bir mahpusdayım,
Soğuk ve ıssız,
Sessiz ve acı,
kapkaranlık bir odadayım,
Yani yüreğinde,
O ağlayan ruhunun içinde,
Ve gözyaşlarını biriktiririm,
Gözyaşlarımın içinde
gözlerinin içinde yaşamaya çalışırım,
Yalnızlığımın en derin odasında,
Aldığım her nefeste
Bir notanın namesinde yaşamaya çalışırım,
Tıpkı bir Şairin mısralarında yaşar gibi,
Tıpkı Bir hanın köhne ve bakımsız en soğuk odasında durur gibi,
Yüreğinde, ruhunda en derin hislerinde,
Sensizliğin ve sevgisizliğin anını yaşarım,

Aşk...

Bazen sus gelir bu aciz yüreğime, 
Bir "Ney"in derinden gelen namesine yakalanır ruhum,
Denizdeki anaforlar gibi bir semazenin eteğine takılır
Döner dururum ruhumu dinlendiren o name sesinde,
Aklım ve ruhum yaratıcının yansımasına yakalanmaya çalışır,
Her an içimde onu ararım, onu yaşarım ona koşarım....

Bir nefes ile dara gelir ruhum,
Döner durur yanılsamalar etrafımda,
Kelamın duruşu gündüz vakti yakamozlara yakalanmış gibi parıldar,
Ben o acizlik içinde suskun yüreğimle,
Aşka aşık olmuş çoşkun gözlerimle,
O'na yanarım, arınmaya başlarım,

Bir ateşki tüm benliğimi yakar durur,
Ruhumu, bedenimi, herşeyimi....
Anka kuşu misali küllerimden doğarım
Her doğumda beni yakan aşka secd ederim,
Var oluşa şükr, aldığım nefse vecd ederim...
Sevgimle aşk ederim her tanrısal varlıkla.....

Huzur

Ruhumuzda yalnızlığın sessiz çığlıkları dolaşır dururken,
Bir kuş sesinde huzuru arar benliğim,
Ressamın fırça darbelerinde şekillenen benliğim,
Bir tuş sesi ile yalnızlığa mahkumluğunu anlar,
Gönlümde hatıraların sıcak nefesini yaşatırken,
Yalnızlığın soğukluğu beni bende hapsedip durur,
Yıldızlı bir gecenin sessiz anaforunda dönerken,
Zavallı yüreğimle yakamozlardan parıldayan ışıkları kovalarım,
Sakinlik bakar bir hasta insanın yorgun gözlerinden,
Gönlüm dalgalanır durur, fırtınalı bir gecede ipi çözülmüş kayık gibi...
Ayçiçeklerin tarlasında kaybolmuş gibi ömrün,
Sıcaklığında yol aldığım talı topraklı ve çamurlu yollara inat,
Gölgesinde bir selvi ağacının, huzuru tadarım....

Lucifer'i beklerken

Karanlığın içine usulca yerleşiyorum, 
İçinde hissettiğim bu yuvamsı sıcaklıkla,
Elde edilemeyecek bir huzurun hayalini kuruyorum, 
Gözlerim yaşlı, 
Ruhum yaslı,
İçimde cehenneme duyulan özlemin korkutucu sessizliği ile
Sakince bekliyorum,
Işık Taşıyanın getireceği karanlık ışığı!!!...................

CANIM

Bir sen var olursun içimde,
Tıpkı yeni doğan bir bebeğin varlığı gibi,
Gülüşün ile yüreğimi sarsarcasına 
Titrer dururum nefesini aldıkça
Çünkü sen gülüşünde Tanrıyı bulduğum güzelim
Sende açarken bu kör gözleri,
Gözlerindeki ışıkla sıcaklık kaplar beni,
Karanlığın korku dolu yalnız ve soğuk kuytularında,
İlahi varlığınla var edersin beni,
Tıpkı nuh gibi bende yaratırsın insanlığı tekrardan,
Bedenim yanar,
Ruhum kavrulur,
Sende arınırım tüm günahlarımdan,
Çünkü ey cennetin kişileşmiş hali,
İnsan yanmadan arınırmı,
Aşk yanmak değilmi zaten,
Dünyevi cehennem,
Cenneti yaşamadan önce almamız gereken bir tat,
Çünkü ey perim,
Sen Dünyevi cennetim, sahip oldum tek ilahi gücümsün,
Çünkü ey canım, biricik cananım,
Sende buldum bu anı, yalnız seninle canlanırım....

İstanbul Gibi....

Ruhum İstanbul gibi yine bu gece,
Tıpkı bundan önceki her gece gibi,
Bir tarafımdan kalabalıkların getirmiş olduğu 
Yoğun ve sahte keyiflerle kaplı gürültü,
Diğer tarafta her kalabalıkta saklı olan 
O gizli ve büyük yalnızlık...

Ruhum İstanbul gibi yine bu gece,
Sanki bundan sonra da hep böyle olacak gibi,
İçimden coşan deli nehirlere inat,
Büyük okyanusların sakinliği var üzerimde,
O büyük ve devasa ama soğuk mu soğuk su kütlesi içinde,
Virane bir şekilde dolaşan balık gibiyim...

Ruhum İstanbul gibi yine bu gece,
Kadehinde binbir elem dökülen balıkçı gibi,
Bir şarapçının göz yaşından düşen ömür gibi,
Sessiz,susuz ve ruhsuz..
Yalnız ve kırılgan....
Tıpkı İstanbul gibi,
Şanlı gözüken ama sürünen...
Muhteşem diye adlandırılan
Ama alaylara katık olan...
Tıpkı İstanbul Gibi...

Sensizlik ve Sessizlik.....

Sessizliğim ile sensizliğim arasında hiç  fark yoktu benim için,
Sensizken, sessizlikler içinde boşa kulaçlar salladım,
Sensizliğin içinde sessizliğin hiçliğinde boğulurken,
Tuttunmaya çalıştığım tek şey sessizlikle birlikte sensizlik gerçeğiydi

Senin var olabilme ihtimalinle boğuşurken,
Adını seslendim sessiz bir çığlıkla birlikte,
Hiçliğin ortasına,sensizliğin yüreğine doğru....
Acımasız bir gerçeklik ince ince ruhuma işledi,
Sanki dantel oyalar gibi iğneler delik deşik etti benliğimi,
Ruhumda kaybettiğim sen ile, hıçkırıklara boğuldum sessizce...
Usulca kaldırdım başımı,göz yaşlarım bir sızı gibi düşer oldu yüreğime
Yani sensizliğin merkezine,Acımın tam göbeğine....

Kaynadı cehennemden bu yana bütün günahlarım,
Benliğim ile sessizliğin çemberinde senden arındım,
Ve senle anıldım......
Tıpkı önceden dediğim gibi farkettim yine de
Sensizken yoktum bende, tıpkı varlığında var olduğum gibi,
Sessizken sustum bende, tıpkı duanla var olur gibi,

Ne yüce bir dokunuştu senden bana gelen her nefes,
Ne ademdim, Ne de Nuh,
Ne de başka yüce bir kişi,
Her nefesde senin olduğun yerde bendim aslında,
Tek olan, bir olan, can olan....
Bir nebi aradım tıpkı senin sahip oldukların gibi,
Sözlerimi dinleyecek, ve iletecek,
Seni benimle bir canda tutup herkese söyleyecek,
Ve bir nevi sen oldum tıpkı eski günlerde ki gibi,
Meleklerimizi saldım dünyanın her bir yanına,
Adımı ansınlar binbir dua ile,
Yani beni, tabi ki de seni...
Hem demedim mi zaten
Sessizliğim ile sensizliğim arasında hiç  fark yoktu benim için,
Çünkü sesimde sen varsın, içimde sen,
tıpkı sesinde ve özünde  ben olduğum gibi......

Sensizliği İzlerken

Şimdi sensizlik oturuyor, kalkıp gittiğin o yerde....

Ve Gözlerinin gülüşündeki kahkahalar dolduruyor her yeri,

Sensizlik ve sessizlik içinde sıkılan yüreğime bir tek o duyduğum kahkahalar ilaç gibi geliyor.

Şimdi sensizlik oturuyor, seninle hayat bulduğum o yerde,

Ruhum özleminde dalga dalga vuruyor sensizliğin kıyılarına ,

Ve ben o sahil boyunca sana kavuşabilmenin umuduyla yürüyorum..

Sonu olmayan sensizlik girdabının içinde,

Martıların kahredici çığlıkları içinde kendi anaforumun içinde dönüp duruyorum,

Bir korsanın omzunda tünemiş bir kuş gibi,

Sensizliği omzumda taşıyorum,

Her kulaç atışımda yengeçlerin tıkırtılarını hissediyorum içimde,

ve tabiki yüreğimde, her duyduğum tıkırtıda

Kafamı kaldırıyorum sensizliğin oturduğu koltuğa bakıyorum,

Belki seni tekrar orada görebilmek umuduyla.......

İlahi acı -1

Sessizliğin denizi içinde çığlıklar atan martılar gibi,
Sensizliğin sarhoşunda dönüp duruyorum...
Bir yanımda ruhsuzluğun çorak toprakları,
Diğer yanımda rengarenk ilahi bir yanılsama,
Gözlerimde doyumsuzluktan kalan bir yaş tanesi,
Sözlerimde yüreklere oturmuş bir taş parçası gibi,
Ağır ve bir o kadar etkili dua parçaları,
Ah, her fikrimde sensizlikten arınmış olsamda,
Her zikrimde senden vazgeçememenin vicdani yarası;
Sarsar ruhumun en karanlık ve derin dehlizlerinde ,
Yuva yapmış bu nankör, vicdansız garip kuşu,
Ve hayatıma sana adamaktan kaçırdığım her anda,
Aslında senin yolunda tükettiğimi bilmemin ironik duygusu,
Sensizlik korkusu ve senle birlikte yaşama korkusu,
Hani et ve tırnak arasındaki ilişki gibi,
Tanrı ile ben , benle tanrı ayrı zamanların kopmayan parçası gibiyiz.

BAZENLER İÇİNDE AŞK.....

Bazen yaşadığımızı zannederiz.. ama fark edemeyiz aslında hayatla ilgimiz olmadığını. bir bakmışız yapayalnızız hayata tutunduğumuzu düşünürken.. bazen neden diye sorarız.. bazen iyi değilsek bile iyiyiz deriz; belki de kendimiz bile bilmediğimizden iyi olmadığımızı.. bazen aşık oluruz; aşık olduğumuzu sanırız ama bilemeyiz aşka gidiyorum derken çevremizde, aşık olduğumuzu düşündüğümüz kişiden, başka kimsenin kalmadığını.. hayat mı bu, böyle olunca yaşamış mı oluyoruz....sorarız kendimize herkes böle mi yaşıyor aşkı, yoksa bir tek ben miyim böyle acınası.. bazen hiç dışarı çıkmayız, çıkamayız; çıkmaktan korkarız bazen.. bazen film izleriz, bazen bakarız aslında her şeyimiz film olmuş; onlarla yaşıyoruzdur her filmde başka karakterlerde..
korkarız, üşürüz, ağlarız...  demiş bir forumda bir yorumcu, ilk bakışta oldukça güzel ama aslında hayatı yorumlamaktan korkan korkaklarızdır diye devam ediyorum BEn, bizler sonu olmayan bir yolculukda yol alan gemiler gibi hissederiz bir aşkın peşinde koşarken hüzünlenir ve üzülürüz, yıpranız  gün be gün yalnızlığa mahkum ederiz içerisinde binbir güzellikler taşıdığımız o kocaman yüreğimizi, Şükretmeliyiz aslında yüreğimizn bir güzelliğin peşinden gidebildiğine ,yakında veya uzakta başka bir yüreği sevebildiğine ve hissttiklerimiz yaşadıklarımızı hayallerimizi kar olarak alıp cebimize yüreğimize sıkıştırıp hayta devam etmeliyiz daha büyük karlar elde edebilmek için ne olursa olsun zaten elimizde cebimizde bir kar var yaşanmış yada yaşanılması imkansızda olsa her aşk ve duygu içinde kocaman bir güzellik barındırır önemli olan onunla erimek değil onun yaşatığı ile güçlenip hayatta dimdik olmaktır

Tanrısal duygu -1

Ruhumu adım adım işleyen Arafın soğukluğu karşısında,

Tanrısal bir oturuşta günümü gün etmekteyim,


Bir yanımda kulağıma söylenen lanetler diğer yanda sevgisel dualar,


Fakat en acısı ilahi bir güç olmanın hafifiliğinde seni sevenlere hak  ettikleri güzelliği verememek


Belkide bir taraftan gelen lanetlerin en büyüğü hep onlardan gelmekte


Adım adım etrafıma dizilen ağıtlara,yürekten önüme gelen sevgilerle beraber..


Ben sevgiye karşı inananların sınavına inat arkamı döndüm onlara

İçimde; kendime olan dua ile bana karşı dönmemelerini umarak....

ZAMAN

Ah zaman sen geçtikçe gönülleri karartırsın,

Özlemleri soğutur,

İyilikleri unutturursun.

Ne sevdiğinle bir tutarsın insanı nede ardında seveni bırakırsın,

Ah zaman senin özünde bir kahpelik var,

Tıpkı seni yaratan gibi;

İyi görünürsün her yüze,

Cezasız bırakmassın herkesi...

Ah zaman her şeyin sebebi sensin

Beklentileri alevlendirir, umutları yüceltirsin,

Hep bir ulaşılmaz yolsundur sen...

Kuyruğunu ısıran yılan gibi bir çember halindesin,

Ne başın belli ne de sonun

Tıpkı sonsuzluk içinde var olan bir ümitsizlik denizi gibi,

İstanbul surları gibi yüce bir insan ömrünü,

Delik deşik eden o büyük toplar gibisin zaman,

Nerdesin....

Yine karanlık etraf...
Çevremde dolanan çakalların nefesi tenimde,

Yüreğimde kocaman bir delik,

Kapkara sopsoğuk yapayalnız....
Hissiyatımı kaybetmiş ruhumla gözlerimi diktim semaya,


Ey var olduğu söylenen yaratıcı,
Ey iyilik kaynağı,
Onlarca yüzlerce gencim katlonurken nerdesin....
Senin adını kullanıp sömüren yobazlar konuşuyor nerdesin....
Soyu bozuk ruhu bozuk karakteri bozuk piçler kurşun sıkıyor 


nerdesin ?...

Ey Can !

Ey Can ! 
Sen tepesi karanlık bulutlarla kaplanmış dağlarla ilgilenme, 
Dibinde ve ufkunda berraklığa yönelmiş bir okyanusa ver kendini, 
İçinde binbir türlü canlıyı barındıran o anne sevgisi kadar büyük bir örtüyle örtünmüş olan okyanus, 
Ay ışığının yarattığı yakamozlara ver kendini , 
Kalbinde arzu ettiğin özlemi ve hırçın dalgaların azmiyle silahlan ,
Her dalga vuruşu zırhını sertleştirsin,
Yıkılmaz dağlara inat daha mağrur daha yüce ve daha büyük olmalsın, 
Her damlan tertemiz her damlanda ter barındırmalısın, 
Sen üzerinde ne olduğu belirsiz o kirli kaplı dağlarla ilgilenme can ! 
Yüreğini okyanus kadar büyük, bir su damlası kadar saf tutmalısın.......

Buluşma...........

Belki de seni anlamaya çalışmak  bu hayattaki en anlamsız bir yoldu benim için,
Yüreğimde hissedemiyor iken seni  anlamlandırmak ne demek,
Sen! bir hatip'in benliğimize aşıladığı şey,
Sen! yeri göğün sahibi,
Prangalarla hapsettiğim  gönlümü gel kurtar,
Varlığın(m!)a dualar eden her hücremde hissederek gel kurtar,
Sonu meçhul bir ömrün,
İçi geçmiş bir gönlün var edicisi olan sen,
Şarabı esirgeyen aşkı lanetleyen Sen !
Kötülüğe kötülükle karşılık verme vaadi ile dikilen sen,
İyi dinle...
Ben ki hayyam'ın dizelerinde canlanırım ağır ağır...
Her solukta her nefeste abdalın kaygusuzluğunda yer alırım,
Altımda her an cehennemler alazlanır çünkü var olduğunu iddia ettiğiniz sıratta yaşarım,
Bir yanımda ölümün yalnızlık kokan nefesi,
Diğer yanımda sevginin bitmeyen deresi,
Dinle beni ey Sen,
Gör beni ey Sen,
Ben ki ruhunu özgür bırakmış,
Bir şeytanın kılığında dolaşan gezginim,
Her adımda sevgi sözcükleri dalgalanır adımlarımda,
Her adımda huzuru dağıtırım,
Yüreğimde açan binbir isyana rağmen,
Tanrı olmanın ağırlığını yaşarım,
Çünkü ey Sen,
Yani Ben,
Hiçliğin ve herşeyin ortasında umutlardan oluşan köprünün başındayım,
Yarattığım tüm ruhları bekler tattırdığım umutla yaşarım,
An gelicek yok olucam bu dünyadan,
Tıpkı benden öncekilerin olduğu gibi,
Fakat benim sonsuzluğum mühürlü olacak sevgi denen merhum içerisinde,
Ey sen !
Yani Ben,
Bir güvercinin ürkek kanatlarıyla koruduğu,
Yavrusunun titrek çarpıntıları olduğu sürece,
Ben hep varım senin var olacağın gibi,
Çünkü ey Sen! ,
Yani ben,
Ne sensiz ben olur, nede bensiz sen............................

APTALSINIZ......

EY  HALKIM  APTALSINIZ.................
SAHTE KABADAYILIKLARA GÖZ YUMARSINIZ......
CANLARDAN CAN KOPARKEN BAŞKA DİYARLARIN KEYFİNE DİKKAT ÇEKERSİNİZ...
VATANIMIN HER KARIŞ TOPRAĞI AĞLARKEN...
SİZLER KANLA KAPLI SECCADELERİNİZDE SAHTE NAMAZLAR KILAR,DUALAR EDERSİNİZ....
EY HALKIM SİZLER APTALSINIZ......
RUHLARINIZ ÇÜRÜMÜŞ, VİCDANINIZ ERİMİŞ, İÇİNİZ KÜFLENMİŞ...
DİNİNİZ BOZULMUŞ, İNANCINIZ YIKILMIZ, SAHTE CENNETLERİN SEVDALISI OLMUŞSUNUZ...
EY HALKIM SİZLER  GÖZLERİ KAPALI GÖNÜLLERİ YASAKLI APTALLARSINIZ

Buluş....

Eskilerin Tanrı dediği varlıktan yola çıktım adım adım uzaklaşarak ondan ,
Yeryüzüne düşmüş meleklerin dostluğuna şükran ederek yavaş yavaş ilerledim,
Araftan topladığım yalnız ruhları yüreğime ince ince işleyerek ekledim,
Kader denen mefhumu yıka yıka , yerlebir ettim bütün inançları ve inandıklarınızı,
Ne bildikleriniz gerçek, ne de öğretilenler doğru,
Tek gerçek var ben bende Tanrıyı buldum, tıpkı her birinizin birer tanrı olduğu gibi....