Belki de seni anlamaya çalışmak bu hayattaki en anlamsız bir yoldu benim için,
Yüreğimde hissedemiyor iken seni anlamlandırmak ne demek,
Sen! bir hatip'in benliğimize aşıladığı şey,
Sen! yeri göğün sahibi,
Prangalarla hapsettiğim gönlümü gel kurtar,
Varlığın(m!)a dualar eden her hücremde hissederek gel kurtar,
Sonu meçhul bir ömrün,
İçi geçmiş bir gönlün var edicisi olan sen,
Şarabı esirgeyen aşkı lanetleyen Sen !
Kötülüğe kötülükle karşılık verme vaadi ile dikilen sen,
İyi dinle...
Ben ki hayyam'ın dizelerinde canlanırım ağır ağır...
Her solukta her nefeste abdalın kaygusuzluğunda yer alırım,
Altımda her an cehennemler alazlanır çünkü var olduğunu iddia ettiğiniz sıratta yaşarım,
Bir yanımda ölümün yalnızlık kokan nefesi,
Diğer yanımda sevginin bitmeyen deresi,
Dinle beni ey Sen,
Gör beni ey Sen,
Ben ki ruhunu özgür bırakmış,
Bir şeytanın kılığında dolaşan gezginim,
Her adımda sevgi sözcükleri dalgalanır adımlarımda,
Her adımda huzuru dağıtırım,
Yüreğimde açan binbir isyana rağmen,
Tanrı olmanın ağırlığını yaşarım,
Çünkü ey Sen,
Yani Ben,
Hiçliğin ve herşeyin ortasında umutlardan oluşan köprünün başındayım,
Yarattığım tüm ruhları bekler tattırdığım umutla yaşarım,
An gelicek yok olucam bu dünyadan,
Tıpkı benden öncekilerin olduğu gibi,
Fakat benim sonsuzluğum mühürlü olacak sevgi denen merhum içerisinde,
Ey sen !
Yani Ben,
Bir güvercinin ürkek kanatlarıyla koruduğu,
Yavrusunun titrek çarpıntıları olduğu sürece,
Ben hep varım senin var olacağın gibi,
Çünkü ey Sen! ,
Yani ben,
Ne sensiz ben olur, nede bensiz sen............................
