Bazen yaşadığımızı zannederiz.. ama fark edemeyiz aslında hayatla ilgimiz olmadığını. bir bakmışız yapayalnızız hayata tutunduğumuzu düşünürken.. bazen neden diye sorarız.. bazen iyi değilsek bile iyiyiz deriz; belki de kendimiz bile bilmediğimizden iyi olmadığımızı.. bazen aşık oluruz; aşık olduğumuzu sanırız ama bilemeyiz aşka gidiyorum derken çevremizde, aşık olduğumuzu düşündüğümüz kişiden, başka kimsenin kalmadığını.. hayat mı bu, böyle olunca yaşamış mı oluyoruz....sorarız kendimize herkes böle mi yaşıyor aşkı, yoksa bir tek ben miyim böyle acınası.. bazen hiç dışarı çıkmayız, çıkamayız; çıkmaktan korkarız bazen.. bazen film izleriz, bazen bakarız aslında her şeyimiz film olmuş; onlarla yaşıyoruzdur her filmde başka karakterlerde..
korkarız, üşürüz, ağlarız... demiş bir forumda bir yorumcu, ilk bakışta oldukça güzel ama aslında hayatı yorumlamaktan korkan korkaklarızdır diye devam ediyorum BEn, bizler sonu olmayan bir yolculukda yol alan gemiler gibi hissederiz bir aşkın peşinde koşarken hüzünlenir ve üzülürüz, yıpranız gün be gün yalnızlığa mahkum ederiz içerisinde binbir güzellikler taşıdığımız o kocaman yüreğimizi, Şükretmeliyiz aslında yüreğimizn bir güzelliğin peşinden gidebildiğine ,yakında veya uzakta başka bir yüreği sevebildiğine ve hissttiklerimiz yaşadıklarımızı hayallerimizi kar olarak alıp cebimize yüreğimize sıkıştırıp hayta devam etmeliyiz daha büyük karlar elde edebilmek için ne olursa olsun zaten elimizde cebimizde bir kar var yaşanmış yada yaşanılması imkansızda olsa her aşk ve duygu içinde kocaman bir güzellik barındırır önemli olan onunla erimek değil onun yaşatığı ile güçlenip hayatta dimdik olmaktır
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder